Βιοτεχνία υαλικών
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ
…Ρωτάς τι θα έκανα, εκεί είναι το σφάλμα σου, δεν πονοκεφαλιάζεις να βρεις μια λύση, μόνο κρέμεσαι από τους άλλους. Σήμερα από τους εργοδότες σου, αύριο από μένα. Να σου πω λοιπόν. Πρώτ’ απ’ όλα θα έπαυα να είμαι μεσάζων. Δεν θ’ αγόραζα πια δεμένα τα φωτιστικά, παρά θα τα κατεργαζόμουν ο ίδιος. Θα μου πεις, και πως γίνεται αυτό; Απλούστατα θ’ αγόραζα δικά μου μηχανήματα` όχι σπουδαία πράγματα, στην αρχή μια πρέσα, το πολύ έναν τόρνο. Θ’ αγόραζα με το κιλό κορδέλες από αλουμίνιο και με την πρέσα και τα κατάλληλα καλούπια θα έβγαζα ροζέτες, στεφάνια για τους πολυέλαιους και θα τα συναρμολογούσα…
Σημείωσε πως δεν θα είχα ανάγκη από καμίνια, ούτε από κλίβανους που είναι μπελάς και θέλουν εργάτες ειδικευμένους με ψηλά μεροκάματα, παρά θα έκανα τη δουλειά μόνος μου όμορφα κι ωραία.
Και τι κέρδος θα είχες; Ρώτησε δειλά ο Μαλακατές.
Τι κέρδος; Πρώτον: θα εξοικονομούσα το χρήμα που πριν έδινα στους φατουρατζήδες. Δεύτερον: το κεφάλαιο που θα έριχνα στα μηχανήματα μέσα σ’ ένα χρόνο θα το είχα αποσβέσει… Τρίτον: θα έπαυα να είμαι εξάρτημα, πιόνι, θα πιανόμουν με γνωριμίες, θ’ ανοιγόταν φαρδιά - πλατιά, η πύλη της κοινωνίας. Οι δυο φίλοι άκουγαν με μάτια ονειροπόλα…
