Η φλογέρα του βασιλιά
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΔΡΥΜΑ ΚΩΣΤΑ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ ΟΥΡΑΝΗ
Σβυσμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ’ στη Χώρα.
Τραγούδι των ηρώων! Εμπρός, τραγούδι των ηρώων!
Απάνου από τ’ απόσταχτα, άναψε, ω φλόγα, λάμψε.
Κανένα χέρι δε θα ιδής απάνου σου ν’ απλώση,
να θρέψη σε, να ζεσταθή, να πάρη απ’ το θυμό σου,
να σπείρη σε στην εκκλησιά, στον κλίβανο, στο σπίτι,
να σε φωλιάση στην καρδιά, στο κάστρο, στ’ αργαστήρι.
Φλόγα, εσύ τότε αβοήθητη κ’ έρμη εσύ φλόγα, κρύψου,
και κάμε τη μνημούρι σου τη στάχτη, και μη σβύσης!
Γιατί θα ρθη κάποιος καιρός, και κάποια αυγή θα φέξη,
και θα φυσήξη μια πνοή μεγαλοδύναμη` άκου!
Από ποιο στόμα ή από ποιο χάος θα χυθή; Δεν ξέρω.
Μπορεί από την ανατολή, μπορεί κι από τη δύση,
ποιος ξέρει μην απ’ το βοριά, μην απ’ τα μεσημέρια τάχα θα βγη απ’ τα τάρταρα, για θα ριχτή από τ’ άστρα;
Δεν ξέρω` ξέρω πως θα ρθη, και με το πέρασμά της,
μέγα και θείο και μυστικό κι αξήγητο, θα σκύψουν
οι κορφές όλες, οι φωτιές θα ξαναδώσουν όλες.
Στην εκκλησιά, στον κλίβανο, στο σπίτι, στ’ αργαστήρι,
στο κάστρο, στην καρδιά, παντού, στ’ αποκαΐδια, απρίλης!
